|
Borstkanker
Weer eens een actie van het Koningin Wilhelmina Fonds (KWF).
Alsof iedereen zo maar borstkanker kan "krijgen". Deze
ziekte is veel complexer dan zomaar een een groeisel van verkeerdecellen
in een orgaan. Aan borstkanker zit een zeer emotionele component.
Dus waarom ontstaat er borstkanker ofwel liever het mammacarcinoom.
Er is oorzaak dus gevolg.
Als wet.
De oorzaak is niet het gen. Waarom heeft iemand een carcinogeen
gen? Nog steeds een vraag en geen antwoord. In 1979 werd de SIKON
opgericht, Stichting Interdisciplinair Kanker-Onderzoek Nederland.
Op 19 maart wendde de Sikon zich tot de Vaste Kamercommissie
voor de volksgezondheid van de Tweede Kamer met een verzoek om
financiële steun van de overheid voor een prospectief wetenschappelijk
onderzoek van de Moermanmethode, uit te voeren door de Sikon.
Onderzoekers
Onderzoekers verenigden zich in een Wetenschappelijke Onderzoeks
Commissie met een arts, een medisch socioloog , een bioloog ,
een celbioloog en een biochemicus. En er waren adviseurs. En
een hoop gedoe. En na 6 jaar was er nog niets gebeurd. Het KWF
was tegen. Met behulp van de vereniging Amnestie werd toen een
retrospectief onderzoek ingesteld. Met de overheid als hulp.
De adviserende mensen hebben toen aanvragen gedaan bij o.a. het
KWF voor bijvoorbeeld: een onderzoek om via het gewone bloeduitstrijkje
(in elk lab uitgevoerd ) nader te kijken naar microafwijkingen
in de witte bloedcellen. Het werd afgekeurd.
Uitstrijkjes testen
Ik kreeg van een dierenarts via de universiteit van Utrecht een
20 tal preparaten van honden. Met tumoren, zowel goed- als kwaadaardig.
Aan mij om uitsluitend via dit uitstrijkje te bepalen welke hond
(dus nummer) een kwaadaardig proces had. Ik had ze alle 20 goed,
maar het KWF wou er nog niets van weten. Het was een methode
uit San Diego, uit de Gerson kliniek.
Dokters genezen niet
In de kernen van de witte bloedlichaampjes (ons afweer systeem)
zijn tal van kleine veranderingen te zien die aangeven dat het
immuunsysteem totaal geallarmeerd is. En wat doet onze regulere
"geneeskunde" . Alle eigen afweer met cytostatica verlammen,
inplaats van activeren en de nodige stoffen toedienen die daarbij
helpen. Dokters genezen niet, dat doet de natuur. Men kan opereren
maar genezen doet het lichaam zelf mits de bouwstenen waarmee
dat moet worden toegevoegd.
Zienswijze
Huizen bouwen met verkeerde metselspecie gaat ook niet. Zonder
fundering zakt een huis hier ook nog wel eens scheef weg. En
als op een ander manier kanker kan genezen geeft dat aan dat
onze regulere scholing niet voldoet. Als onze universiteiten
zo goed zijn dan kan niemand anders dan volgens deze zienswijze
beter worden.
Alternatieven
En miljoenen keren per jaar wenden mensen zich tot alternatieven.
Ik heb in 1974 een vrouw ontmoet die al bijna 20 jaar borstkanker
had. Je kon het zo zien zitten en de "bultjes" werden
soms wat grote en dan weer kleiner, en ze deed de hele behandeling
zelf. Ze was geopererd en na een half jaar, jawel een uitzaaing.
En de chirurg gaf aan dat ze maar flink moest gaan bidden, want
hij had "toen" niks in handen. Wel de chirurg was eerder
dood dan deze dame. Want ze gaf de moed niet op en ging over
op totale rauwkostvoeding. Ze ging nog naar de wintersport en
naar Zuid-Afrika en kookte ook nog voor man en dochter. Door
botontkaking is ze niet genezen, want haar gebit functionereerde
niet meer. Maar 20 jaar is niet niks. En toen de radiotherapeut
haar longfoto zag, geloofde hij zijn ogen niet. De ene long zat
helemaal vol tumor en ze had vlak daarvoor nog 2 uur met hem
zitten praten om het allemaal te vertellen. Trap oplopend, trap
weer af etc. Om al het materiaal te laten zien. Ik was heel blij
dat ze niet totaal genezen was, want op deze manietr vertelde
zij veel meer.
Afweersysteem
Een patiënt met longkanker en een veel kleinere tumor in
de long kan meestal de trap niet meer op en zeker niet langer
praten dan een kwartier zonder moe te worden. Ze werd bestraald
en de long was na 6 weken weer totaal schoon. Zij overleed pas
toen haar man (33 jaar ouder en dement) eigenlijk liet zien haar
niet meer nodig te hebben. Ze kreeg hersenmetastasen en 14 dagen
later was het over. Ze was niet bang. En zette haar afweersysteem
totaal in.
Wat staat er op het
spel?
Iemand die een "verkeerd" gen heeft en zich dus maar
laat nakijken en laat verminken bijvoorbaat zet haar eigen afweer,
immuunsysteem niet in. En de dokters geven nog steeds geen alternatief,
want dat kost geld. Het KWF geeft geld aan onderzoekers zowel
in Daniël den Hoed als het Anthonie van Leeuwenhuis (de
kleinere ziekenhuizen krijgen meestal niets van
dat geld) en de onderzoeken die voorgesteld worden komen allemaal
van belanghebbenden. Niet om te weten maar om de baan en de zekerheid.
Wetenschap is een bijproduct geworden. Er staat te veel op het
spel. Wetenschap zou om het weten moeten gaan. Niet om je eigen
idee bevestigd te zien.
Waar of niet waar.
Eén van de adviseurs van de Sikon was toen prof. dr. P
Schoorl, emeritus hoogleraar voedingsleer en hij was degene die
liet zien dat de 50 mg vitamine C als dd niet goed was. Het onderzoek
was gebaseerd op de onderzoeker zelf en slecht één
keer uitgevoerd. Met en verkeerd grafiekje en nu bijna 70 jaar
later praat iedereen elkaar nog na. Dat dezelfde proef bij studenten
met 2 gram vitamine C oraal er geen vitamine C in de urine terug
te vinden was geeft aan dat 50 mg wat weinig is. Ook Italiaanse
onderzoekers hadden in 1037 al gevonden dat kankerpatiënten
soms wel 9 gram vitamine C te kort kwamen per dag! Ik heb dit
zelfs persoonlijk aan Linus Pauling laten zien in 1978. Hij had
net een lezing over vitamine C gehouden in de VU te Amsterdam
ter gelegenheid van een boek van Moerman. Hij vond het niet leuk.
Tja twee maal de Nobelprijs winnen en dan zo'n meissie zonder
status. Irritant.
De vraag;
Vrouwen moesten eens weten hoeveel meer er te doen is aan deze
ziekte, en niet als slachtoffer. Vak vrouwen die niet durfen
kwaad te worden, die het anderen te veel naar de zin proberen
te maken en als ze in een onmogelijke situatie deze ziekte gebruiken
als een legale suïcide. Ik heb jarenlang mensen met kanker
begeleid, ook naar de dood toe. Ik weet heel goed waar ik het
over heb en dat het maatschappelijk niet makkelijk is om dat
van je kind, je vrouw , je moeder of vader, je vriend of wie
dan ook zo te moeten zien. En de persoon zelf. Heeft meestal
heel open geantwoord op de vraag of ze eigenlijk nog wel wilden
leven.
Het antwoord
Ik herinner me nog heel goed een klein Indonesische vrouw, kwam
met man, broer en zus. Had leukemie en ik vroeg haar op een gegeven
moment" Mevrouw wat is er een half jaar geleden gebeurd
dat U niet meer wilde leven?". Ze wist het precies. Zoon
in de gevangenis, dochter die haar niet meer wilde zien etc.
Haar man was van slag af en kreeg 2 weken later een hartinfarct.
Zijn vrouw had aangegeven dat haar kinderen meer betekenden dan
hijzelf.
|
