Kanker en de angst voor deze ziekte, waar komt die angst vandaan?
Mensen denken altijd dat kankercellen sterk en bijna onoverwinnelijk zijn. Niets is minder waar. Kankercellen zijn cellen die in een soort oervorm zijn teruggevallen en eerder doodgaan dan gezonde, gewone cellen. Dus vanwaar die angst?
Kankercellen kunnen zich ontwikkelen door een gebrekkige eenzijdige voeding. Gebrek aan vitale stoffen, zoals vitaminen, mineralen sporenelementen en enzymen! Daarnaast is er ook een onbewuste emotionele factor. Onbewust, want anders zou men er niet op die manier last van hebben. Een tumor (tje) van ongeveer 1 vierkante cm kan iemand in 3 weken doden als het immuunsysteem volledig wordt teruggetrokken. Dat gebeurt dus eigenlijk zelden. Wat is er dan zo eng aan kanker. Simpelweg , het is niet te voelen. Een kankergezwel (klein of groot) heeft namelijk geen verbinding met het zenuwstelsel. Kortom het is een klompje cellen wat niet luistert naar de wetten van het lichaam. Er is dus ook geen pijnprikkel. Pijn komt pas als de tumor overal doorheen groeit, dus ook door het zenuwstelsel.
Angst is dus geen goede raadgever in dit geval.
Want angst laat het afweersysteem een terugtrekkende beweging maken.
Men moet dus mentaal het afweersysteem inzetten, want het is nog steeds MIND OVER MATTER. De geest is dus de baas.
Indien er een knobbeltje, cq. tumor in een borst gevonden wordt is er geen reden tot paniek. Men heeft veel meer tijd dan de medici denken, want die zijn zelf ook bang. Projecteren die angst op de patiënt en tel uit je winst. Veel beter is het om te overleggen en de vrouw voor te stellen gedurende een aantal weken een Moerman dieet en therapie te laten volgen. Als er dan na 6 weken nog een tumortje zou zijn is dat veel eenvoudiger en zonder veel risico voor uitzaaiingen weg te halen. Ook is dan de therapie van Symonton te gebruiken waar men de persoon de afweercellen laat visualiseren en de tumor in gedachten op laat eten. Ook regressie therapie zou in overweging genomen kunnen worden. Met meer rust en minder agressieve therapie valt er dan veel leed te besparen.
Voorkomen is hier echt beter dan genezen.
Maar het is erg belangrijk om te weten hoe een gezwel ontstaat, en dat ons eigen immuunsysteem dat echt zelf kan oplossen. Mits voorzien van de goede hulpstukken.
Het gereedschap.
We hebben een dagbewustzijn en dat maakt maar 10 % uit van ons gehele bewustzijn. We kunnen allemaal zeggen dat we altijd maar beter willen worden. De praktijk is anders. Het is net mechanica. Ik wil van A naar B, .... = Beter. Dan zullen wel alle krachten naar B toe gebundeld moeten worden . Gaat er iets naar links, rechtsaf en naar boven dan wordt de kracht een stuk minder.
En dan is de vraag of men wel beter WIL worden. Natuurlijk zult u zeggen, dat wil toch iedereen? Het is niet mijn ervaring. Het komt maar al te vaak voor dat de persoon in kwestie er geen zin meer in heeft. En voor de familie en geliefden de schijn op houdt. Niet zo gek als men weet dat iedereen gewoon weer opnieuw geboren wordt. Een nieuw leven, een nieuwe kans om iets anders te doen.
Iedereen wordt geboren met een horoscoop. Die hoeft er niet altijd even leuk uit te zien. Dat hangt er maar van af. Hoe is men de vorige keer dood gegaan. Die herinnering kan iemand teveel worden. En ziekte is het gevolg. De chemische behandelingen neemt men vaak mee naar een nieuw leven. Ik moet regelmatig nog oude vergiftigingen weg halen bij mensen. Ze blijven beklijven in het herinneringssysteem. Het zit vast aan het H atoom en H atomen, daar hebben we er erg veel van.
H2 O . 60-70 % van ons lichaam bestaat er uit.
De onderzoeken naar kanker gaan nog steeds maar één kant uit. De fysieke kant. En dan wordt het gezien alsof iedereen het zomaar zou kunnen krijgen. En dat is allemaal angst, ... en goed voor de bankrekening van het leger onderzoekers. Erg lucratief om de angst er in te houden. En u maar geven aan het KWF. Ze willen op deze manier de oplossing nooit vinden.
Ik vergeet Grietje nooit. Een vrouw die borstkanker kreeg toen ze begin veertig was. Een dochter van 8 jaar en een man die dertig jaar ouder was. Na de operatie had ze een uitzaaiing. Het was 1954. Ze ging rauwkost eten en ze deed nog van alles. Pas 20 jaar later ging ze dood aan hersenmetastasen. Waarom ? Haar man was 99 en dement en ze kwam er achter dat niemand haar meer nodig had. Vanaf dat besef duurde het maar 14 dagen en ze overleed. De weerstand was weg. De tumoren waren al die jaren duidelijk zichtbaar op haar huid geweest. Soms wat rood en als het goed ging weer wit. Ze was niet bang. Ze wou gewoon niet voor haar tijd dood.
- Anugama
|
